Anaboliki

Zadziwiający jest fakt, jak dużo są w stanie poświęcić dzisiejsi sportowcy dla osiągnięcia sukcesu. Zapewne każdy z nich jest świadomy, jakie skutki niosą za sobą anaboliki (ich przyjmowanie). Jeżeli weźmiemy pod uwagę sterydy to lekkoatletyka jest tylko tłem dla współczesnej kulturystyki zawodowej. W dyscyplinie tej, już dawno zrezygnowano z kontroli antydopingowych. Efekt tego oczywiście jest znany. Wystarczy spojrzeć na kilku czołowych kulturystów zawodowych jak Ronnie Coleman, Jay Cutler, czy Markus Ruhl - anaboliki aż kipią.

Anaboliki-afery

Afera z nandrolonem wybuchła w połowie lat 90. XX w., kiedy to zaczęły się pojawiać coraz liczniejsze, jak się później okazało prawdopodobnie zupełnie błędne,wykrycia tej pochodnej testosteronu u wielu lekkoatletów, którzy później zaprzeczali, że stosowali jakikolwiek doping. Jak zostało to później wykazane przez kilka grup naukowców, testy stosowane do wykrycia tego związku w próbkach moczu przez IAAF były wykonywane bardzo często błędnie. Co więcej, okazało się, że nawet przy prawidłowym wykonaniu tych testów, może on wykazać fałszywie pozytywny wynik, gdyż niewielkie ilości nandrolonu mogą spontanicznie powstawać w trakcie przechowywania moczu na skutek wtórnych reakcji biochemicznych.

Ofiarami tego testu byli m.in. Merlene Ottey, Dougie Walker, Mark Richardson i wielu innych. Test ten przestano ostatecznie stosować dopiero w 2000 r. Jedną z najsławniejszych afer dopingowych było przyłapanie kandajskiego zawodnika Bena Johnsona, w którego moczu, pobranym zaraz po jego zwycięstwie w biegu na 100 m na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Seulu wykryto jeden ze sterydów anabolicznych – stanozolol. Zawodnik został zdyskwalifikowany, a złoty medal ostatecznie przyznano Carlowi Lewisowi. Paradoksalnie kilka lat później okazało się, że w trakcie tej samej olimpiady, wykryto później w próbkach krwi Carla Lewisa niewielkie ilości zabronionych stymulantów – pseudoefedryny, efedryny i fenylopropanoloaminy, informacja ta jednak nie została ujawniona wtedy opinii publicznej.

Sam Johnson bronił się przed zarzutami, twierdząc że nikt sposród startujących z nim wtedy biegaczy nie był czysty od dopingu, a on sam stał się kozłem ofiarnym, co miało tłumaczyć ukrycie pozytywnego wyniku testów pozostałych zawodników. Po ukaraniu go dożywotnią dyskwalifikacją w 1993 r. przyznał on w swojej autobiografii, że systematycznie brał Dianabol, Cypionat, Furazabol i hormon wzrostu pod kontrolą trenera i lekarza i nadal utrzymywał, że nie był w tym odosobniony i że podobnie czynili w tym czasie prawie wszyscy biegacze osiągający najlepsze wyniki.